StartartykułyPrzeglądasz artykuł «powrót
Historia Łęcze A A A
Osadnictwo w Łęczu sprzed 2500 lat - Wysoczyzna.pl - Portal Turystyczny Wysoczyzny Elbląskiej i Żuław Elbląskich

Osadnictwo w Łęczu sprzed 2500 lat

Osadnictwo w Łęczu sprzed 2500 lat
Fot. Mateusz Milanowski

Łęcze należy do jednych z najstarszych osad na Wysoczyźnie Elbląskiej. Najdawniejsze znaleziska w tym regionie wskazują na epokę żelaza, czyli około 2500 lat temu. Na terenie wsi i w jej najbliższym otoczeniu przebadano i odkryto miejsca, które wskazały na zamieszkiwanie tych ziem przez zespoły osadnicze.

Przypuszczalnym centrum sprawowania władzy i miejscem schronienia mieszkańców w przypadku najazdów wrogów był drewniano-ziemny gród położony na wzniesieniu oddalonym o kilkaset metrów od dzisiejszej zabudowy. Po dziś dzień istnieje tam wał obronny o owalnym kształcie o powierzchni około 50 na 50 metrów. Jego wysokość dochodzi do około 2,5 metra. Kiedyś była zdecydowanie wyższa i lepiej zachowana, zanim zaczęli niszczyć ją ludzie. W miejscu tym postawiony został granitowy głaz z napisem informującym o badaniach prowadzonych przez niemieckiego archeologa, R. Dorra.

Dostępu do grodu broniły urwiste parowy, które otaczały go z trzech stron. Dotrzeć do warowni można było tylko od południowej strony. Jak okazuje się z badań wykonanych w 1958 i 1959 roku, tuz przy grodzie istniała osada. Znaleziono na tym terenie m.in. żelazny grot, ozdoby z brązu i gliny, ślady po istnieniu dymarka do wytopu żelaza i dużo odłamów glinianych naczyń. Nieco oddalona od tego miejsca była druga osada, a półtora kilometra od Kadyn odkryto cmentarzysko. Kolejne udało się odnaleźć na Srebrnej Górze w pobliżu drogi z Łęcza do Nadbrzeża.

Wszystkie zabytki pochodzą z okresu od 500 do 100 roku przed naszą era. Natomiast elementy naczyń glinianych pochodzą aż z trzech kultur: łużyckiej, wschodniopomorskiej i bałtyckiej. Świadczy o tym fakt, że tereny te były zamieszkiwane przez ludność prasłowiańską kultury łużyckiej, która to z czasem wymieszała się z ludnością wschodniopomorska i ostatecznie z Bałtami.

Ludność słowiańska zamieszkiwała te okolice jeszcze w czasach panowania w Gdańsku księcia Świętopełka. Była tutaj z pewnością duża enklawa polityczna, która została zagarnięta przez Krzyżaków w 1248 roku. Podczas drugiego powstania Prusów ludność broniąca tych okolic została wymordowana z rozkazu mistrza Konrada von Thieberg. Ziemia Pogezanów została iście zrównania z ziemią.

Kolejny etap kolonizacji przypadł dopiero na koniec XIII wieku. Dnia 12 marca 1299 roku elbląski komtur, Ludwik von Schippe nadał zasadźcom, Albertowi i Reddemirowi 80 włók ziemi. Osadnictwo rozwijało się pomyślnie ze względu na dogodne położenie, a z czasem otwarto nawet karczmę. Było to ponad 30 lat po nadaniu ziemi zasadźcom.

W połowie XV wieku Łęcze wraz z innymi posiadłościami przynależało do gubernatora Jana Bażyńskiego. Jednak w miesiąc później z polecenia Kazimierza Jagiellończyka wieś przekazano do Elbląga. Od tej pory aż do XVIII wieku ziemia ta podlegała administracji elbląskiej. Niestety w XVI wieku Łęcze i kilka innych wsi zostało spalonych przez gdańszczan w formie zemsty za propolskie podejście do buntu Gdańska przeciw Stefanowi Batoremu.

W końcówce XVI wieku we wsi powstała stacja handlowa angielskiej Kompanii Wschodniej. Na jednym ze wzgórz zbudowana została rezydencja z której wypatrywano angielskie statki płynące przez zalew informując przy tym kierownictwo Kompanii w Elblągu.

Trudnym okresem dla tego regionu był jeszcze XVIII wiek, który przyniósł szwedzkie grabieże. Nie inaczej zniszczono Łęcze podczas wojen napoleońskich. Dopiero długotrwały pokój w XIX wieku umożliwił mieszkańcom na zagospodarowanie terenów i wzbogacenie się. Ostatecznie Łęcze weszło w skład gminy Tolkmicko od dnia 1 stycznia 1973 roku, a w latach 1975-1998 administracyjnie należało również do województwa elbląskiego.

Pozycja na mapie:
Autor: Mateusz Milanowski
Chcesz podzielić się z nami ciekawymi informacjami lub masz uwagi do treści?
Napisz na adres kontakt@wysoczyzna.pl